نوشته 
مریم یحیایی متولد ۱۳۶۹، از جمله بانوان ورزشکاری است که مسیر خود را از دل محله سورو و با امکانات حداقلی آغاز کرد و با تلاش، تداوم و عشق به ورزش، به سطح ملی رسید.
آغاز راه با هندبال
فعالیت ورزشی مریم از کلاس اول راهنمایی با رشته هندبال آغاز شد. او تا پایان دبیرستان عضو ثابت تیم مدرسه بود و در این سالها، تیمهای مدرسه راهنمایی و دبیرستان سورو با حضور او اغلب مقام اول و در مواردی مقام دوم را کسب کردند.
همزمان، مریم یحیایی عضو تیم اروند سورو با مربیگری فریبا خوران بود و چندین بار همراه این تیم موفق به کسب مقام سوم استان شد؛ تجربهای که نقش مهمی در شکلگیری شخصیت ورزشی او داشت.
ورود به سافتبال و رقابتهای کشوری
با ورود آقای بهرامپور از استان کرمان به هرمزگان، رشته سافتبال بهطور جدی به بانوان سورو معرفی شد. پس از آموزش اولیه، تیمی از بازیکنان سورویی شکل گرفت و تیم بندر با همین ترکیب در مسابقات کشوری شرکت کرد.
در یکی از این رقابتها که به میزبانی استان کرمان برگزار شد، تیم بندر توانست در میان حدود ۱۰ استان شرکتکننده، رتبه چهارم کشور را به دست آورد.
در سالی دیگر، خود بندرعباس میزبان مسابقات بود و بازیها در باشگاه اروند سورو و برق منطقهای برگزار شد.
لیگ، انحلال تیم و فرصت تازه
با ورود سافتبال به ساختار لیگ، تیم بندر به دلیل نبود اسپانسر منحل شد. اما این پایان راه نبود.
پس از مدتی، تیم آذرخش تهران مریم یحیایی را به ترکیب خود دعوت کرد و با او قرارداد رسمی بست. او ماهها همراه تیم آذرخش تمرین کرد و برای مسابقات لیگ به قم اعزام شد.
پس از پایان این رقابتها، نتیجه تلاشها به ثمر نشست و مریم یحیایی به تیم ملی دعوت شد؛ نقطهای مهم در کارنامه ورزشی او.
تجربه کریکت؛ تمرین در سختترین شرایط
در ادامه، مربیای به نام هاجر به هرمزگان آمد و رشته کریکت را به بانوان سورویی و تعدادی از ورزشکاران میناب آموزش داد. از میان حدود ۵۰ نفر، مریم یحیایی برای حضور در مسابقات کشوری کریکت که در گرگان برگزار شد، انتخاب شد.
تمرینها اما ساده نبود؛
زمین ورزشی در اختیار تیم قرار نگرفت و تمرینها گاه کنار دریا، گاه روی زمینهای سیمانی و در شرایطی انجام میشد که حتی امکانات یک باشگاه استاندارد وجود نداشت. با این حال، تمرین متوقف نشد.
در همان دوران، مریم یحیایی و راحیل بهزادی که عضو تیم آذرخش بودند، پس از بازگشت نیز تمرینهای خود را متوقف نکردند و حتی در پارک آتشنشانی کنار هم تمرین میکردند تا از آمادگی دور نمانند.
