نوشته 
در سکوت این روزهای خاکستری، یک صدا برای همیشه خاموش شد. صالح آتون، آن خواننده و نوازنده محبوب هرمزگانی که نوای آشنا و صمیمی جنوب بود، به دلیل کهولت سن چشم از جهان فروبست و سوگی عمیق را بر دل دوستدارانش نشاند.
او که ۹۲ سال عمر پربار را پشت سر گذاشت، تنها یک خواننده نبود؛ بلکه راوی اصیل موسیقی بومی و بخشی زنده از هویت فرهنگی مردمان جنوب ایران به شمار میرفت. صدای او برای بسیاری، یادآور دریاهای آرام و طوفانی، ساحلهای گرم و آیینهای ریشهدار این خطه بود و ترانههایش چون نسیمی خنک، خاطرات جمعی را زنده میکرد.
میراثی از جنس دریا و آواز
صالح آتون را میتوان حافظ و مروج بیبدیل موسیقی بومی هرمزگان دانست. او موسیقی محلی را نه به عنوان یک هنر صرف، بلکه به مثابه بخشی جداییناپذیر از زیستبوم و فرهنگ مردم جنوب روایت میکرد. فعالیت او به صحنههای رسمی محدود نبود؛ او با اجراهای خودجوش و صمیمی در کوچهها و روستاها، پیوندی ناگسستنی با مردم عادی داشت و فرهنگ شفاهی را در بطن جامعه زنده نگه میداشت.
نقش او به عنوان یک معلم برای نسل جوان نیز قابل ستایش است. بسیاری از شاگردانش امروز پرچمداران موسیقی بندری هستند و این یعنی میراث آتون در نسلهای بعدی نیز جاری خواهد بود. عشق او به هنر چنان بود که حتی کهولت سن هم نتوانست آن را کمرنگ کند و گفته میشود تا آخرین روزهای عمر، صدایش در گوشه و کنار هرمزگان طنینانداز بود.
وداع با یک صدای ماندگار
درگذشت صالح آتون را میتوان «پایان یک عصر در موسیقی محلی جنوب» نامید. جامعۀ هنری هرمزگان و تمامی دوستداران موسیقی اصیل ایرانی، این روزها نوای سوگ سر میدهند.
اما تسلی ما در این غم بزرگ، این است که آثار برجایمانده از او، بخشی جاودان از حافظۀ فرهنگی موسیقی ایران خواهد بود. هر بار که نوارها یا صفحههای قدیمی او به گردش درمیآیند، گویی او دوباره میخواند و روح هنرش در فضای خانهها جاری میشود.
